امدادهاي غيبي در زندگي بشر - صفحه : 89

نقل می‏كنيم ولی با اينكه عقل حكم می‏كند كه از مشاهده چنين دور نمائی بر خود بلرزيم ، چون جزئی از وجودمان از آن لذت ميبرد و شكافی عميق روح ما را بدو قسمت سالم و ناسالم تقسيم می‏كند ، برای جلوگيری از بدبختی تصميم‏ قاطعی نمی‏گيريم " . چه تصميمی ؟ مگر بشر قادر است چنين تصميمی بگيرد ؟ هم او می‏گويد : " دوره بوجود آمدن انسان نسبت بدوره تاريخی طولانی ، ولی نسبت بدوره‏های زمين شناسی كوتاه است . تصور می‏كنند انسان يك‏ ميليون سال است كه بوجود آمده ، اشخاصی هستند و از آن جمله اينشتاين كه‏ بزعم آنها بسيار محتمل است كه انسان دوره حيات خود را طی كرده باشد و در ظرف سنين معدودی موفق شود با مهارت شگرف علمی خود ، خويشتن را نابود كند " . انصافا اگر بر اساس علل مادی و ظاهری قضاوت كنيم اين بدبينی‏ها بسيار بجا است . فقط يك ايمان معنوی ، ايمان به " امدادهای غيبی " و اينكه‏ جهان را صاحبی باشد خدانام لازم است كه اين بدبينی‏ها را زايل و تبديل به‏ خوشبينی كند و بگويد بر عكس ، سعادت بشريت ، رفاه و كمال بشريت ، زندگی انسانی و زندگی مقرون به عدل و آزادی و امن و خوشی بشر ، در آينده‏ است و انتظار بشر را می‏كشد . اگر اين بدبينی را بپذيريم واقعا مسأله صورت عجيب و مضحكی بخود می‏گيرد ، مثل بشر مثل طفلی می‏شود كه در اولين لحظه‏ای كه قادر می‏شود چاقو بدست