امدادهاي غيبي در زندگي بشر - صفحه : 117

است و نقطه مركزی جامعه اسلامی است و اوست كه بايد روحها را اداره كند و ارضاء نمايد و بسيج كند ، وظائفی دارد كه ديگران چنين وظيفه‏ای ندارند و خود رهبر نيز در غير پست رهبری چنين وظيفه‏ای ندارد . همه ما از زهد خارق العاده اميرالمؤمنين علی عليه السلام خصوصا در دوره‏ زعامت و رهبری آن حضرت داستانها شنيده‏ايم . داستان ذيل كه معروف است‏ و غالبا شنيده‏ايم . از نظر مسئله رهبری و وظائف خاص رهبر فوق العاده‏ روشنگر است . اميرالمؤمنين در دوران خلافت ، بخانه شخصی در بصره بنام علاء بن زياد حارثی وارد شد ، پس از يك سلسله گفتگوها آن مرد از برادرش عاصم بن‏ زياد شكايت كرد كه زهدگرا شده است ، زن و زندگی را رها كرده و جامه‏ درشت پوشيده و منحصرا به عبادت و رياضت پرداخته است . اميرالمؤمنين‏ دستور داد او را احضار كردند همينكه با آن قيافه زاهدانه ظاهر شد بتندی‏ باو فرمود " « يا عدی نفسه » " ای ستمگرك بر خود اين چه كاری است كه‏ می‏كنی ؟ چرا بر خود جفا می‏كنی ؟ آيا گمان كردی خداوند كه نعمتهای پاكيزه‏ دنيا را خلق كرده است آنها را بر تو حرام نموده است و اگر از آنها استفاده كنی از تو مؤاخذه خواهد كرد كه چرا نعمت حلال مرا خوردی ؟ تو كوچكتر از آن هستی . عاصم كه اين عتابها را شنيد جواب بسيار روشنی داشت‏ او . خود علی ( ع ) كه جلو چشمش بود ميديد كه دو تكه لباس بيشتر تنش‏ نيست يكی را روی دوش انداخته و يكی را بكمرش بسته است . غذای علی را هم ميدانست كه نان جو خشك